Hoi, ik ben Sabine van den Elshout

NO-NONSENSE STRESS EXPERT

Hoi, ik ben
Sabine van den Elshout

NO-NONSENSE STRESS EXPERT

Het geluk lachte me toe… op papier

Alle boxjes kon ik afvinken als het gaat om leuke baan, mooi huis, lieve partner, vrienden, reizen over de wereld en alles kunnen kopen wat ik wilde.

Maar het ging onbewust ten koste van mijzelf. Ik nam mijn lichamelijke klachten voor lief, want iedereen heeft toch last van hoofdpijn, nekpijn, schouder en/of rugpijn? Ik vond het normaal om op een gegeven moment mijn rechterhand niet meer te kunnen gebruiken, omdat de pijn uitstraalde naar mijn arm en schouder. Binnen een week was ik linkshandig zodat ik mijn deadline kon behalen. Of dat ik niet meer rechtop kon staan, omdat heel mijn rug op slot zat en als een oud gebogen vrouwtje rondliep. Het kwam niet eens in me op dat dit stressklachten zouden kunnen zijn, daarvoor ga ik toch naar de fysiotherapeut.

Mijn motto was:

  • Je moet hard werken, wil je wat bereiken.
  • Niet zeuren, maar schouders er onder.
  • Niet je oude schoenen weggooien voor je nieuwe hebt.
  • Je moet het eerst verdienen voordat je het krijgt.

En zo kan ik er nog wel een aantal bedenken.

Klinkt allemaal heel nobel, maar ik verlegde mijn grenzen elke keer weer een stukje verder, maar niet ten goede van mezelf.

En was ik oprecht gelukkig? Er kwamen toch elke keer weer vragen naar boven. Is dit het dan? Waar doe ik het allemaal voor? Gaat dit zo door tot aan mijn pensioen? Is dit wat mij nu gelukkig behoort te maken? Vragen waar ik het antwoord niet op wist en heel hard wegstopte. Want ik heb toch geen reden tot klagen? Ik heb alles wat mijn hartje begeert.

Maar ik had een persoon gecreëerd waarvan ik dacht dat het zo hoorde. Mijn nachtrust was een nachtmerrie geworden, want ik sliep hooguit nog een paar uur omdat mijn hoofd altijd aan stond. Er was nooit rust. Ik kon niet meer, ik was doodop, zag alles wazig en was bang geworden voor mijn werktelefoon.

Daar zat ik op de bank in mijn joggingpak apathisch voor me uit te staren. Ik schaamde me kapot en voor mijn gevoel had ik gefaald. Nog een boxje om af te vinken. Ik was burn-out.

Een harde les

Het was een reset, maar wel een leerzame. Het was de start van het beantwoorden van mijn vragen die al jaren rondspookte door mijn hoofd.

Ze zijn beantwoord, maar wat heb ik wat af gejankt, vervloekt en zat ik heerlijk te soppen in mijn slachtofferschap. Ik verzette me hevig tegen het feit dat ik ‘ziek’ thuis zat. Ik had te accepteren dat ik niet binnen een paar weken weer beter zou zijn, hoe graag ik dit ook wilde. Ik wilde dat alles zo snel mogelijk weer de ‘oude’ zou worden. Maar toen ik me durfde over te geven aan het onbekende, kwam ik al snel tot inzicht dat ik de oude niet meer wilde worden, anders zou ik weer burn-out raken.

Ik koos er voor op zoek te gaan naar mijn gebruiksaanwijzing waardoor ik gezond zou worden en blijven. Dat deed ik niet door er alleen maar over te praten, maar door het contact met mijn lijf te herstellen. Voelen, luisteren en er naar handelen door op alle vlakken te veranderen zoals voeding, beweging, ontspanning, positief denken, ondersteunende relaties en de belangrijkste zinvol leven. Mijn intrinsieke motivatie.

Hoe eng het af en toe is om uit mijn comfortzone te stappen, ik doe het toch omdat ik weet wat ik nu wel wil.

Mensen die mij echt kennen weten dat ik…

N

Een 45-jarige perfectionist ben

N

Indische roots heb, maar helaas zwaar soja intolerant

N

Er altijd ruimte voor verbetering is

N

Hoogsensitief ben

N

Analytisch en intuïtief ben

N

Creatief in oplossingen en op artistiek vlak

N

Een ambivert ben

N

Soms ongeduldig kan zijn

N

Nieuwsgierig en leergierig ben

N

Gedisciplineerd en doelmatig ben

N

Niet zonder humor kan

N

Snel verveeld kan zijn

N

Niet van small talk houd

N

Energiek en positief ben ingesteld

N

En rood niet mijn favoriete kleur is, behalve als lippenstift

Waarmee kan ik helpen?
Scan de code